Over topsport, therapie en het onzichtbare gevecht.

Bij de Olympische spelen zien we seconden van glorie.

In mijn praktijk zie ik jarenlange gevechten.

Mensen komen met pijn, omdat ze vastgelopen zijn in hun leven of in hun relatie.

Ze knokken, ze vechten, soms al heel lang.

Net als topsporters bijten ze zich door de pijn heen, in de hoop dat het uiteindelijk goed komt.

En soms gebeurt dat ook!

Na jaren ploeteren ontstaat er beweging.

Herstel

Verbinding

Dat moment voelt als goud.

Maar net als in de sport geldt: je wint niet altijd, sommige wedstrijden verlies je.

Dat zie ik ook in therapie. Niet elke relatie redt het, niet elke droom komt uit.

Soms herpakken mensen zichzelf.

Soms moeten ze loslaten wat ze zo lang hebben vastgehouden en liefgehad.

Dat is misschien wel het moeilijkste: accepteren dat waar je voor geknokt hebt nooit gaat komen.

Zoals een sporter die net geen podium haalt. Alles gegeven heeft en toch vierde is geworden.

Daarmee leren leven is levenskunst.

Als therapeut probeer ik vooral dit te doen: zien

Zien hoe hard iemand al heeft gevochten.

Zien hoeveel moed het kost om te blijven.

En zien hoeveel moed het vraagt om los te laten.

Want loslaten is niet altijd falen.

Soms is het de realiteit onder ogen durven te zien en die accepteren.

Goud zit niet alleen in winnen.

Soms zit het in loslaten, in rouwen en opnieuw kiezen.

En dat is al goud....