Ik ben 62.

Mensen denken vaak dat ik begin 40 ben.

Vitaal, energiek, sterk en sociaal.

Vaak vragen ze: wat is je geheim? 

• 6 dagen in de week sporten
• Niet roken en niet drinken
• Gezond eten
• om 22.00 uur naar bed en om 06.00 uur opstaan.
• Mediteren
• Wandelen in de natuur
• Openminded en nieuwsgierig
• Techno festivals en raves bezoeken
• Dosis geluk qua genen, sterk gestel.

Daar ben ik heel blij en dankbaar voor.

Maar wat je niet direct ziet is dat er ook een onderstroom is en die is er eigenlijk ook altijd geweest.

Een barst.

Als kind leerde ik me aanpassen.

• Geen vader.
• Een moeder die het zwaar had.
• Emigreren als kind naar Nederland
• Seksueel misbruik waar niet over gesproken werd.

Ik werd lief, sociaal en aangepast. Ik zorgde ervoor dat ik geen problemen veroorzaakte en leerde heel goed in te voelen wat de ander nodig had.

Later ontdekte ik dat ik op mannen viel, maar dat paste totaal niet in de religieuze wereld waarin ik leefde. Dus ook dat duwde ik weg.

Verstoppen en verdringen.

Mijn leven werd een rol, eigenlijk meerdere rollen.

Ik ben goed geworden in overleven: 

• hard werken
• bewijzen
• sterk zijn
• controle houden
• de ander gelukkig maken

Dat heeft me ver gebracht.

40 jaar maatschappelijk gezien succesvol. Lang gewerkt met mensen in de problemen. Jongeren, echtparen in crisis....intens werk.

Ik kon veel dragen, maar eerlijk....ik was ook altijd iets aan het opvullen.

Breuken

Elf jaar geleden kwam de eerste breuk.

Mijn scheiding van mijn grote liefde.

Dat was pijnlijk maar ook bevrijdend. Om niet langer te leven in een rol die niet klopte.

Vier jaar gelden volgde een tweede kantelpunt.

Ik schreef mijn boek: De Barst

Mijn verhaal. Alles wat al die tijd in mijn leefde kwam op papier te staan en werd uitgegeven.

Ik heb mezelf bloot gegeven, geen maskers meer, geen omwegen meer.

Dat voelde als een tweede coming-out. Nog dieper, nog eerlijker.

Er was geen weg meer terug.

Dat boek was geen eindpunt maar het was een begin.

Een belangrijk moment om mezelf te accepteren  en te erkennen wie ik ben.

Maar nu, 4 jaar later, gebeurt er iets nieuws.

Ik zie steeds duidelijker hoeveel van mijn leven rollen zijn geweest.

• Aanpassen
• Zorgen
• Dragen
• Sterk zijn

En al ik die steeds langzaam loslaat....dan komt er iets anders tevoorschijn.

Leegte

's Avonds voel ik die het meest.

Overdag heb ik daar geen last van, dan ben ik bezig, actief, zijn er mensen om me heen en is er structuur en discipline.

Maar als het stil wordt, kom die onderstroom.

Soms trekt die me gewoon naar beneden. Dan voel ik die leegte en komen donkere gedachten omhoog over zin en onzin van het leven en waar ik het allemaal voor doe.

Ik weet dat ik er weer uitkom en dat die onderstroom me niet verzuipt.

Het is me altijd gelukt om weer boven te komen.

De wil om te leven is heel sterk in mij. Dat is mijn anker.

Maar het is niet altijd even makkelijk.

Alleen

Ik ben vaak alleen. Al 11 jaar geen partner.

Mijn kinderen leven hun eigen leven.

Mijn vrienden zijn druk en hebben hun eigen bezigheden.

Dan kan zomaar onverwachts - als ik op het strand zit of door de stad loop -  en stelletjes en gezinnen zie genieten en samen lachen een enorme eenzaamheid naar boven komen drijven, die me zomaar kan overvallen en dan vraag ik me af: 

Is dit het dan, voor de rest van mijn leven?

Op mijn hoede

Ik ben ergens atijd op mijn hoede.

Wat wil de ander van me?

Wat is zijn of haar intenties?

Wat zeg ik wel en zeg ik niet? 

Wat laat ik zien en wat niet?

Atijd scannen.

Dit heb ik als kind geleerd en dat systeem staat ergens nog steeds aan.

En toch...

En toch zijn er momenten dat alles wel klopt.

Mijn kleinzoon Aiden van 10 die tegen me aankruipt. "opa kom je even naast me zitten, dat vind ik fijn."

Dan voel ik pure liefde.

Dan hoef ik niets te doen.

Dan ben ik genoeg.

Of op een technofeest.

De muziek, beat, de lichten, het ontbloot bovenlichaam, de eenheid en de vrijheid.

Geen rol, geen denken, gewoon zijn.

Het bijzondere is....

Aiden is nu 10, de leeftijd waarop het bij mij misging. Waar iemand niet van me af kon blijven en misbruikte.

In Aiden zie ik mezelf, dat zoeken naar warmte en geborgenheid. 

Alleen bij mij is hij veilig en zitten er geen andere bedoelingen bij.

Dat raakt me diep.

Ik begin steeds meer te zien hoe mijn leven in het teken heeft gestaan van:

• Aanpassen
• Dragen
• Sterk zijn
• Bewijzen
• Niet falen
• De ander gelukkig maken

Dat gaf me bestaansrecht.

Maar het was ook een manier om niet in die barst te vallen.

En nu komt de echte vraag:

Wie ben ik....zonder dat?

Ik denk dat die barst nooit helemaal weg zal gaan.

Die hoort bij mij.

Het is mijn pijn, maar ook mijn gevoeligheid, mijn creativiteit, mijn diepte.

Alleen....

Ik wil er niet meer alleen in leven.

Ik ben aan het leren:

• dat ik niet alles alleen hoeft te dragen
• dat ik soms gewoon mag zijn
• dat ik niet altijd hoeft te scannen
• dat verbinding niet alleen via geven hoeft te lopen

Dat gaat met vallen en opstaan.

Soms kan ik het omarmen en soms zak ik er even in weg.

Nu zit ik in de derde fase:

De eerste was mijn scheiding

De tweede was mijn boek

De derde is niet meer overleven, maar integreren en niet meer alleen uit die rollen leven.

Heel langzaam sta ik mezelf toe om gewoon te leven met alles wat er is en ook met het ouder worden.